Dhyan's zoon Rob verdween in 2007. Een klein half jaar na Rob's vermissing zocht zij contact met de Hulplijn Vermiste Personen van Het Nederlandse Rode Kruis. Familie en vrienden van vermiste personen kunnen bij deze telefonische hulplijn terecht voor praktische en emotionele ondersteuning gedurende de vermissing.
De vermissing van een dierbare heeft een genadeloze impact op het leven van hen die achterblijven. De vermiste is niet dood, niet levend, maar plotseling verdwenen in het niets. Veel achterblijvers zullen zich waarschijnlijk herkennen in Dhyan's woorden dat het met de vermissing voelde alsof het leven voor haar ophield.
Toch lukt het Dhyan, met steeds langere tussenpozen, haar leven weer te leven. Bij de medewerkster van de Hulplijn bracht ze ter sprake steeds meer de behoefte te voelen om haar ervaringen aan andere achterblijvers van vermisten over te brengen. Zo benaderde ze het programma 'De Wandeling' van de KRO met het voorstel in het programma mee te wandelen en te vertellen over de vermissing van haar zoon. De uitzending hiervan is op vrijdag 17 april aanstaande om 17:05 uur, de herhaling op zondag 19 april om 09:35 uur. Ook verzocht Dhyan de Hulplijn Vermiste Personen een door haar geschreven stuk op hun website te plaatsen. Over haar ervaringen schrijft ze het volgende:
'Rob wordt vermist sinds 3 juni 2007, hij verdween in Spanje. Toen ze mij vertelden dat Rob verdwenen was, wist ik direct dat hij niet zomaar weg was, Rob zou ons nooit zomaar in onzekerheid laten.'
'Het voelde alsof mijn leven ophield. Hopeloosheid, diep verdriet, angst, ongeloof , eenzaamheid, alle emoties sloegen in golven over mij heen. Ik was woedend op de wereld, want die ging zoals iedere dag gewoon door. Wist niemand wat mij en mijn gezin was overkomen? Ik kon niet slapen en wilde alleen maar vastgehouden worden, getroost worden en horen dat alles goed zou komen.'
'Maar het kwam niet goed, Rob is er nog steeds niet. Schrijven over de vermissing is voor mij een vorm om me te uiten':
Vermist
ik had wel iets anders in gedachten
voor mijn zoon
vermist zijn
vermoord worden?
gedood zijn?
ik had graag gezien
dat hij iets goeds
voor zichzelf had gedaan
het beste uit zichzelf had gehaald
voor mij was hij goed zoals hij was
ik zag zijn eenzaamheid
ik zag hem dingen doen die hem ongelukkig maakten, nog eenzamer
ik zag dat hij steeds verder van zichzelf af kwam te staan, dus eenzaam
hoe hij ook zijn best deed dat te verbloemen
bloemen die hij voor mij meenam om maar niet te hoeven zien en praten
ik mag niet vergeten
het belangrijkste
de liefde,
hij had heel veel liefde
zoveel liefde
ook op de verkeerde momenten
zijn er verkeerde momenten?
hij vergat van zichzelf te houden
hij hoopte zo dat veel geven liefde kon kweken
hou van me mama, hou van me.
Eenzaam
ik hoopte op geluk voor je
je was een gelukkig kind
ik zocht in je volwassen mannengezicht geluk
somberheid was er soms
achter je ogen
eenzaamheid
ik kon het voelen
ik wist het
ik zag het
hebben we er over kunnen praten?
ik weet van je verdriet
over je onvermogen om tevreden te zijn
ik heb het gezien
je angsten om jezelf te zijn
je zachtheid die je zwakte vond
ik wist het en heb het gezien
zomaar wat schrijfsels
op allerlei stukjes papier
om maar met je te zijn
om maar met je te praten
om al dat gemis
Ik wens alle ouders en familie van vermisten toe dat er lieve mensen om u
heen zijn die u vasthouden en troosten. ik wens u vrede en troost toe.
Liefdevolle groet, Dhyan Duijn